Reflective writing: Gotoknow

หนังสือ E-book รวบรวม 10 บันทึกเพื่อไตร่ตรอง (Reflection)

บทนำ หลายคนคงเคยได้ยิน ‘อ่านหนังสือเล่มนี้ เปลี่ยนชีวิตฉัน’ สำหรับข้าพเจ้า ก็ชื่นชอบการอ่านหนังสือ แต่สิ่งที่นำสู่การ ‘เปลี่ยน’ จริงๆ คือ ‘การเขียน’

การอ่าน เหมือนดังการส่องกระจกของคนอื่น แต่การเขียน ท่านกำลังทำกระจกขึ้นมาเอง ท่านสามารถส่องกระจกของท่านเองได้ทุกที่ ทุกเวลา และบางครัั้ง ยังเผื่อแผ่ให้คนอื่นได้ร่วมส่องดูด้วย

ช่วงแรกกระจกที่ทำเอง อาจบิดเบี้ยว ขุ่นมัว เพราะเราไม่สามารถรับ กับภาพจริงที่แตกต่างไปจากจินตนาการ แล้วท่านก็จะค่อยๆ กล้าหาญสร้างกระจกที่คมชัดขึ้น ท่านอาจพยายามทำให้กระจกบอกรายละเอียดทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วท่านก็พบว่า การ ‘ขาดหาย’ กลายเป็นที่เติมช่องว่าง เปิดพื้นที่ให้คนอื่นเข้ามาเติมเต็มให้ท่าน … ขอบคุณ Gotoknow ขอบคุณ ผศ.ดร.ธวัชชัย และ ดร.จันทวรรณ ปิยะวัฒน์ และกัลยาณมิตรทุกท่าน

‘ป’ Doctor sometime, Teacher often, Learner always

สรุปบทเรียนเขียนบล็อกในรอบ 1 เดือน

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

3 กันยายน 2011 09:55 น.

http://www.gotoknow.org/posts/457980

การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อจำนวนผู้อ่านบันทึก ในรอบ 1 เดือน
ไม่มีที่มา และเหตุผล เพียงอยากสรุปบทเรียนการเขียนบล็อก อันอาจเป็นประโยชน์ (หรือเปล่า) ต่อท่านอื่นคะ

.

ขอให้ดูแบบขำๆ นะคะ 

.

ภาพรวม

จำนวนบล็อกทั้งหมด 34 ตั้งแต่ 2 ส.ค. ถึง 2 กันยายน 2554

แกน Y แสดงจำนวนครั้งการอ่าน 
แกน X แสดงวันนับถอยหลังจาก 2 กันยายน 

เครื่องหมาย วงกลม ในกราฟแสดงว่า ตรงกับวันสุดสัปดาห์ เสาร์ อาทิตย์ คะ
. 

.

ปัจจัย ที่นำมาศึกษา 

1. บันทึกในกลุ่ม แพทย์ สุขภาวะ (medtopic) :
   เป็น = 29.4%,n=10  ไม่เป็น = 70.6%,n=24  

2.บันทึกในวันหยุดสุดสัปดาห์ (weekend)
   ใช่ = 37.3%,n=11   ไมใช่ = 67.7% ,n=23

3.จำนวนคำในหัวข้อ (words)
   median 7.5 คำ  range 4-17 คำ

ทั้งสามปัจจัยไม่มีผล อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติ
.
แต่มีแนวโน้ม การบันทึกในกลุ่ม แพทย์ สุขภาวะ เป็นปัจจัยลบ :-O 
ขณะเดียวกัน ดูจากแผนภูมิแท่ง การเขียนในวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็ดูเข้าที

.

.

สรุปได้ว่า

. 

เขียนหัวข้อใดก็เขียนไปเถิดคะ 

จะเขียนวันหยุด หรือไม่ใช่วันหยุด

จะใส่จำนวนคำสั้นหรือยาว 

ก็ไม่สำคัญเท่า..เนื้อหาสาระ ที่สื่อไปถึงผู้อ่าน

.

.

ขอให้มีความสุขในการเขียนทุกท่าน ;-D

สุขเล็กๆ ด้วยการค้นพบน้อยๆ

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

5 กันยายน 2011 18:34 น.

http://www.gotoknow.org/posts/458696

บทความนี้ เกิดจากความคิด อยากเชียร์ R2R: Routine to research

แต่..ตอนนี้ไม่ได้อยู่หน้างาน 

หากจะให้เขียนจากประสบการณ์..คงต้องเก็บไว้งานหน้า..

สิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้ อาจเป็นเสี้ยวของ R2R: วิจัยเพื่อสร้างงานและสร้าง "สุข"

ข้าพเจ้าขอเรียกว่า D4D - Delight for Discovery

...

เมื่อวาน ข้าพเจ้าเข้าร้านขายแซนด์วิช subway ใกล้ที่พัก

ทุกครั้ง ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อน

คนขายหน้าตาใจดี 

แต่เมื่อภาษาอังกฤษปูๆ เจอกับ ปลาๆ..ก็สร้างความปั่นป่วนไม่น้อย

คนขาย : #@$%

ข้าพเจ้า : BBQ pulled pork (ชี้ไปที่รูปเหนือศรีษะ)

คนขาย : %@*&

ข้าพเจ้า : Wheat (พร้อมชี้รูปขนมปังโฮลหวีต)

คนขาย : ^*&$#*&

ข้าพเจ้า : No cheese

คนขาย :  !(&$^*  (ชี้ไปที่เตาอบ)

ข้าพเจ้า : yes 

คนขาย : %(*^%$

ข้าพเจ้า : peppers, onion and this (ชี้เลือกผักในตู้)

คนขาย : .(ทำท่าว่าจะถาม)

ข้าพเจ้า : BBQ sause

คนขาย และข้าพเจ้า ยิ้มให้กัน โล่งใจที่ทุกอย่างผ่านไปไม่สะดุด..

.

หมายเหตุ:

 ข้าพเจ้าเข้า subway เป็นครั้งที่ 5  และสั่ง BBQ pulled pork เป็นรอบที่ 5 เช่นกัน

.

ข้าพเจ้า เดินออกจากร้าน Subway ด้วยความสุขใจ ที่วันนี้..

1. จำขั้นตอนการสั่ง แซนด์วิช ได้แล้ว

.

2.  ข้าพเจ้า ได้สังเกตพบว่า..

  เครื่องมือที่คนขาย ใช้ตักหมูทุบ (pulled pork) นั้น 

  คือ เครื่องตักไอติม scoop นั่นเอง !

 ...

 มาถึงตรงนี้ บางท่านอาจเบะปาก ตื่นเต้นอะไร

 ใครๆ เขารู้กันแล้ว

แต่สิ่งนี้ข้าพเจ้าไม่เคยรู้ ไม่เคยคิดมาก่อน

เครื่องตักไอศครีม ในมโนสำนึกคือ "ไว้ตักไอศครีม"

ลืมนึกถึงคุณสมบัติ - ตักของหนืดแล้วไม่ติด 

เมื่อเห็นเช่นนี้ จึงเป็นการเปิดโลกทัศน์

จริงสิ..ต่อไปเราจะลองใช้ scoop ตักมันบดทำมันปิ้ง !

.

ได้ของแถมอีกอย่าง

ได้มองถึงกระบวนการว่า อะไรหนอ ทำให้เราไม่เห็นอยู่ตั้งนาน

คำตอบ ที่ได้คือ

1. เพราะใจกังวล กับขั้นตอนการสั่งแซนด์วิช 

2. เพราะ subway ไม่ใช่ร้านขายไอศครีม

.

เมื่อ เริ่มชำนาญ ด้วย pattern recognition จึงแก้ ข้อแรกตกไป

เมื่อใจไม่กังวล ก็เกิดสติ 

เห็นและพิจารณา สิ่งที่เป็นไปตามจริงโดยปราศจากอคติ

.

.

ยินดีกับทุกการค้นพบ ในชีวิตประจำวัน

แม้มันเป็นสิ่งเล็กน้อย 

ไม่เรียกว่า "นวัตกรรม" สำหรับใคร

แม้เมื่อเทียบกับใคร  ไม่เก่งเท่าเขา

แต่

สิ่งใดที่เมื่อวานไม่รู้ วันนี้ได้รู้

มันก็คือ "สิ่งใหม่" ของเรา เป็นเชื้อให้ค้นหาต่อไปเรื่อยๆ

เมื่อเทียบกับตัวเราเมื่อวาน..เราเก่งขึ้นอีกขั้นแล้วละ

...

มามีความสุข ด้วยตัวเอง

ด้วยการ "รับรู้และใส่ใจ" การค้นพบเล็กๆ น้อยๆ ประจำวันกันเถอะคะ

เราต่างมี (ไม่ใช่ของ) ขวัญติดตัวมา

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

15 ธันวาคม 2011 05:11 น.

http://www.gotoknow.org/posts/471287

ปีใหม่นี้ข้าพเจ้า จึงใช้เป็นโอกาสค้นหาสิ่งที่ไม่ใช่ของ แต่เป็นขวัญให้ตัวเอง
คำว่า "ขวัญ" ในภาษาอังกฤษ  มีความหมายพ้องกับ จิตวิญญาณ-spirits, ฉันทะ-morale/enthuism
...

ข้าพเจ้าพยายาม แก้ไขสิ่งที่ไม่ถนัด ด้วยการอ่านหนังสือ, เข้า workshop , ประสบการณ์ชีวิต  เหล่านี้ช่วยยกระดับ จากแย่มาก มาเป็น พอรับได้..อย่างไรก็ตาม 

- ข้าพเจ้าเป็นโรคกระเพาะ เมือต้องทำงานลงรายละเอียด เช่น งานบัญชี งานลงคะแนนนักศึกษา 
- ข้าพเจ้าเป็นไมเกรน เมื่อต้องออกงานสังคม หรือพูดคุยกับคนจำนวนมาก 

..หากเป็นไปได้ เราอยากเป็นคนมีความสามารถรอบด้าน ทำได้ดีทุกอย่าง..ยิ่งกว่านั้น เรายังคาดหวังให้คนรอบข้างเรา เป็นเช่นนั้นด้วย..ข้าพเจ้าก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

จริงหรือ?
..ในแง่รูปธรรม- สมองมนุษย์แต่ละคนแตกต่างกันมาแต่กำเนิด
แม้ดูรูปทรงภายนอก รอยหยัก รอยนูน ไม่แตกต่าง
ทว่าระดับจุลทรรศน์ ปริมาณการเชื่อมโยงเส้นประสาท (synaps) เพื่อทำหน้าที่แต่ละอย่าง มากน้อยแตกต่างกัน..
นั่นหมายความว่า หากเราจะเปลี่ยนตัวเอง ทำได้
แต่ต้องใช้เวลา ความพยายาม มหาศาลเพื่อสร้างการเชื่อมโยงใหม่ 
..ในแง่นามธรรม จิตวิญญาณ แรงผลักดันให้แต่ละคน เห็นคุณค่า ความหมาย
ในแต่ละสิ่งแตกต่างกันไป
.
เราควรละทิ้ง "ขวัญ" ที่ธรรมชาติให้มาเช่นนั้นหรือ

###

ปีใหม่นี้ข้าพเจ้าลงทุนซื้อหนังสือและทำแบบสอบถามชืื่อ Strengths finder 2.0
โดยย่อ..หนังสือและแบบสอบถามนี้ เป็นผลจากการวิจัยกว่า 40 ปี ของทีม gallup
สรุป 34 องค์ประกอบย่อย (element) ที่เป็นพรสวรรค์ ( Talent) 
เป็นการสร้าง "ภาษา" ใหม่  ของการอธิบายจุดแข็ง จุดอ่อน 
โดยมีแต่ละ element เหมือนตัวอักษร
ที่ผสมผสาน เป็นประโยค ได้หลากหลาย
ประโยคใหม่ ในที่นี้ก็คือ อัตลักษณ์ของเราแต่ละคน
ซึ่งมีความเหมาะสม กับลักษณะงาน ลักษณะการดำเนินชีวิต ที่แตกต่างกัน 
. 

แม้แบบสอบถาม ใช้คำว่า "ค้นหาจุดแข็ง - Strength finder" 
และในหนังสือเรียกว่า "พรสวรรค์"
ข้าพเจ้ามองว่าเป็น "ขวัญ" คือ โครงสร้างสมองแต่กำเนิด และจิตวิญญาณ 
เป็นจุดแข็ง หรือ จุดอ่อน ขึ้นกับศิลปะผสมผสานแต่ละจุดเข้าด้วยกัน
และที่สำคัญ.."บริบท" เอื้ออำนวยเพียงไร
.
ผลของการทำแบบทดสอบ สร้างความประหลาดใจ
เมื่อไม่พบว่าคุณสมบัติ ที่ "เข้าข้างตนเอง" คิดว่าเป็นเช่นนั้น
แล้วก็ได้พบ "แมงอัตตา" ที่ยังสลัดไม่ออก :-)
. 

ภาพจาก www.prachasan.com :
คำอธิบาย 34 พรสวรรค์ อ่านได้ที่นี่คะ ภาษาอังกฤษ , ภาษาไทย 

..
หากถามข้าพเจ้าว่า เราจำเป็นต้องค้นหาตัวเอง ด้วยการซื้อหนังสือเพื่อทำแบบสอบถามนี้ไหม ?
ผลการวิจัยทั้งหลาย ย่อมมีความคลาดเคลื่อน..โดยเฉพาะสิ่งที่ซับซ้อน อย่างจิตใจ
ผลจากแบบสอบถาม ช่วยให้เรามี "ภาษา"อธิบาย
แต่คงไม่ทดแทน ความรู้ตัวตน- insight  

###

 จะเป็นเช่นไร หากเรารู้จักขวัญของตนเอง พัฒนาเป็นจุดแข็ง
เพื่อให้สิ่งดีที่สุดแก่สังคม ด้วยสิ่งที่ดีที่สุดในตัวเรา..
 จะเป็นเช่นไร หากเราให้้ขวัญแก่คนรอบตัว
ยอมรับเขา ได้นำเสนอสิ่งที่ดีที่สุดแก่สังคม 
..เหตุใด เราต้อง อิจฉา กลัวใครมาแทนที่ ในเมื่อเรามีจุดยืนเล็กๆ ทว่า 
ชัดเจนและมั่นคง

คุณค่าของความไม่สมบูรณ์แบบ

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

31 ธันวาคม 2011 11:43 น.

http://www.gotoknow.org/posts/473101

ครั้งหนึ่งข้าพเจ้า เข้าอบรมการทำวิจัย
วิทยากรซึ่งเป็นักวิจัยมีชื่อ
แสดงสไลด์ เป็นภาพตู้เอกสารตั้งเรียงกัน แล้วบอกว่า

"นี่คือต้นฉบับงานวิจัยที่ถูกปฎิเสธตีพิมพ์"

พร้อมกับเล่าข้อผิดพลาดในการคิดหัวข้อวิจัยของตนเองในอดีต..

..ท่านคิดว่า วิทยากรคนนี้ไร้ความน่าเชื่อถือหรือเปล่า?

สำหรับข้าพเจ้ารู้สึกว่า 

วิทยากรผู้นี้เป็นครู "ของแท้" - Authentic

เป็นบุคคลที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับ

ขณะเดียวกัน ก็เป็นมนุษย์ที่จับต้องได้

..

ข้าพเจ้าเองก็เป็นมนุษย์ ที่ไม่สมบูรณ์แบบ 

มีทั้งด้านสว่าง อันเกิดจาก "ขวัญ" 

และสถานการณ์ บุคคลรอบข้าง เอื้ออำนวยให้รักษาศีลห้า

มีทั้งด้านมืด  ความเขลา ความกลัว ความเห็นแก่ตัว

ซึ่งสร้างความล้มเหลวในอดีต

..

ทั้งหมดนั่นก็คือหน้ากระดาษ ที่บันทึกตัวตนที่แท้จริงของข้าพเจ้า

บางหน้า อาจมีเรื่องราว "คิดแย่และล้มเหลว" หรือ "คิดดีแต่ล้มเหลว"

ข้าพเจ้าควรยอมรับเก็บมันไว้เป็นเจ้าของ

เพื่อสร้างเป็นบทเรียนไว้เตือนใจคนรุ่นหลัง

หรือควรขยำทิ้งไว้เป็นเศษขยะ รอผู้อื่นมาขุดคุ้ย ?

..

ข้าพเจ้าไม่อาจอ้างตัวว่าเป็น ครูเพื่อศิษย์

ด้วยประสบการณ์ทำงานที่ยังน้อยนิด

แต่ข้าพเจ้าเชื่อว่า
หากเราหวัง feedback ที่จริงใจจากผู้อื่น
ก่อนอื่น เราต้อง feedback อย่างจริงใจกับตัวเองก่อน
ดังที่อาจารย์ JJ เคยเขียนไว้ว่า

 "..การจัดการความรู้..

เริ่มที่การประเมินตนเอง หรือ Self Reflection 

ว่าเรายอมรับว่าเรารู้ว่าเราไม่รู้อะไร 

และ การค้นพบว่า "เราไม่รู้ว่าเราไม่รู้อะไร"

..

วันปีใหม่นี้ เป็นหน้าแรกของสมุดเล่มใหม่

ที่จะจดบันทึกเรื่องราว

แน่นอนว่า ข้าพเจ้าย่อมอยากให้มีแต่เรื่องดีๆ

แต่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น

ข้าพเจ้าก็ตั้งใจจะบันทึกด้วยความซื่อตรง

.

"We will open the book. Its pages are blank. 
We are going to put words on them ourselves. 
The book is called Opportunity and its first chapter is New Year's Day."
Edith Lovejoy Pierce

###

Update 3 ม.ค.

หลังจากใส่ภาพ facebook ไว้พลางๆ ก่อนจะคัดเลือกตัวอย่าง "value failure" ที่ประทับใจ ก็ได้วีดีโอนี้ จาก TED talke

http://www.youtube.com/embed/HGiHU-agsGY

เมื่อวิศวกร ทำงานติดตั้งเครื่องสูบน้ำให้กับประเทศยากจน
ออกมายอมรับ ว่า ความรู้สึกเป็นฮีโร่ ที่ได้สร้าง "Hardware"อันวิเศษไว้ให้
แปรเป็นความเจ็บปวด เมื่อขาด "Software" จึงกลายเป็นเศษขยะในไม่ช้า

..
อะไรที่เขาได้เรียนรู้
อะไรตัดสินใจให้เขานำมาเล่า
อะไรเป็นผลตามมาหลังเขาออกมาเล่า
โปรดติดตามจากวีดีโอค่ะ 

ถอดบทเรียนผ่านบล็อก: คุณค่าของการเขียนไม่เสร็จ (เขียนเสร็จแล้ว)

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

7 มีนาคม 2012 11:34 น.

http://www.gotoknow.org/posts/481234

1. ก่อนมาเขียนบันทึกใน GotoKnow ชีวิตการทำงานท่านเป็นอย่างไร

ข้าพเจ้ามองย้อนกลับไป ก็เห็น ผู้หญิงคนหนึ่ง 
ที่เวลาไปทำงานก็มีคนเรียกว่า "หมอ" /"อาจารย์"    
ที่ใครๆ มองดูภายนอกก็น่าจะปกติสุขดี..
ชีวิตการงานก็มั่นคงระดับหนึ่ง ชีวิตครอบครัวก็ไม่มีปัญหา..
สิ่งเดียวที่เป็นปัญหา ก็คือ..ข้าพเจ้าเบื่อตัวเอง 

    อันเนื่องมาจากความผิดหวังในการตัดสินใจของ ตัวเอง..
ความรู้สึกต่ำต้อย ถ้อยคำทิ่มแทง "อัตตาอันโตใหญ่"
สร้างความเจ็บปวดให้ข้าพเจ้าเกือบละทิ้งเส้นทางนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
(ไม่น่าเชื่อว่า ข้าพเจ้าจำคำ บุคคล เวลา สถานที่ เหล่านั้น อย่างฝังใจ
แม้ผ่านมานานหลายปี ทั้งที่เรื่องร้ายนั้นเป็นหนึ่งในพันของเรื่องดี)
..สิ่งที่ยึดโยงข้าพเจ้าคือ ความสุขเมื่อได้สอน
ไม่ว่าใครจะเข้ามากร่อนความภูมิใจเราทางไหน
ก็ไม่กระทบความภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างคน...คนที่จะไปรักษาคนต่อไป
  โดยสรุป ก่อนจะรู้จัก Gotoknow ข้าพเจ้าดูเหมือนเป็นคนตั้งใจทำงาน
แต่อารมณ์เสียง่าย  หมกมุ่นกับความรู้สึกตนเองจนไม่ค่อยใส่ใจความรู้สึกผู้อื่น 
.
2. เมื่อมาเขียนบันทึกแล้วเกิดผลดีอย่างไร มีการเรียนรู้อย่างไร มีเครือข่ายเกิดขึ้นได้อย่างไร

บทเรียนที่ 1: ตัดสินคนแบบภาคตัดขวาง (cross sectional) กับแบบยาว (longitudinal)

ข้าพเจ้าพิมพ์บันทึกแบบไม่ร่าง
เพราะ ระหว่างพิมพ์ไป แต่ละบรรทัดเกิดความคิดแทรกขึ้นมา
ซึ่งน่าจะเรียกว่า "ความสำนึกระหว่างบรรทัด"..
ข้าพเจ้าเคยมีจิตเป็นลบต่อผู้หนึ่งอย่างมาก
จนอดระบายลงไปในบันทึกไม่ได้
แต่พอพิมพ์ บรรยายที่มาที่ไปของผู้นี้
จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึก "เข้า(ไปอยู่ใน)ใจเขา - sympathy"
ถ้าชีวิตเราผ่านประสบการณ์อย่างเขา
จะรู้สึกอย่างไร จะทำอย่างไร..บางทีก็เราอาจทำแบบเดียวกันนี้
..สุดท้ายเลยลบข้อความนั้นออก
พร้อมกับความโล่งที่ได้ลบ"ความขุ่นข้อง" ออกไปจากใจ..
จึงได้ข้อคิดว่า เราไม่พอใจใครต่อใครมากมาย
เพราะด่วนตัดสินจากภาคตัดขวาง แทนที่จะพิจารณาที่มาที่ไป 
. 
บทเรียนที่ 2 : ชีวิตเส้นตรง (linear) กับชีวิตเส้นต่อจุด (dot)

ข้าพเจ้าเขียนประโยคเป็นท่อนๆ ในแต่ละบรรทัด
ตามท่อนความคิด ท่อนไหนโผล่มาก็จับใส่ไว้ก่อน
มีลบ มีแทรก มีเสริม ได้สังเกตปรากฎการณ์ทางความคิด
ที่แน่ๆ มันไม่ได้ร้อยเรียงเป็นเส้นเดียว มาแต่แรก
ทุกครั้งที่กด "จัดเก็บข้อมูล" รู้สึกว่ามันยังไม่เสร็จสมบูรณ์
แต่..นั่นแหละคือความงาม
เพราะ มีผู้อ่าน เข้ามาต่อเติม "เส้นประ" ทางความคิดให้สมบูรณ์ขึ้น
ให้บทเรียนว่า ผู้อื่นพร้อมจะเติมเต็ม เมื่อเราเปิดพื้นที่

สะท้อนมาที่ชีวิต..อย่ามัวหมกมุ่นกับความพร่อง - unfulfill  
หากตัวเราปิดกั้นตัวเอง..ก็ไม่มีวันเติมเต็ม
หากตัวเรายังกลัวความไม่แน่นอน..ก็ไม่มีวันได้ต่อจุดห่างไปจากที่ยืนอยู่ 
. 

บทเรียนที่ 3 : ความสุขส่วนตัว กับ ความสุขที่มากกว่า 

ข้าพเจ้าสังเกตค่านิยมหนึ่งของ Gotoknow คือ รักในการทำงานเพื่อส่วนรวม
หัวข้อที่ได้รับความนิยมสูง
มักเกี่ยวกับปรัชญาการศึกษา การทำงานที่ข้ามขอบเขตวิชาชีพ 
มักเป็นการร่วมแรงร่วมใจ จิตอาสา

สะกิดให้ข้าพเจ้าคิด
หรือความสุขที่แท้จริงของเรา คือการได้ทำอะไร มากกว่า "เพื่อตัวเอง"
ชีวิตเรา มีที่นอนให้อุ่น อาหารให้อิ่ม ไม่อมโรค 
แต่ทำไมตัวเรายังทุกข์ใจ
ต่างจากผู้มี จิตสาธารณะ ซึ่งอิ่มใจได้ไม่ว่าสถานการณ์ใด

.

3. สิ่งที่คาดว่าตัวท่านเองจะทำต่อไปในอนาคตด้วยการใช้งานผ่านระบบของ GotoKnow

กลับมาเขียนต่อแล้วค่ะ :)
สิ่งที่เริ่มต้นก็ต้องทำต่อจนถึงเป้าหมาย..แล้วก็ปล่อยวาง
ฟ้าเริ่มเป็นใจ หลักสูตรใหม่ โอกาสใหม่ ที่เปิดให้กับCops Chronic and Palliative care บ้างแล้ว
ไม่ว่าจะถึงจุดหมายเพียงไร
แต่ประสบการณ์รายทาง ที่จะนำมาบันทึกไว้
ก็จะมีคุณค่ากับข้าพเจ้าเสมอ

Enjoy the ride..ถนนยาม 7 โมงเช้า ของเชียงใหม่ สำรวจพบว่า 20% สวมหมวกันน็อก  ป้ายททางขวามือมีข้อความชวนคิด "พอใช้ได้ คือคำตำหนิ  ดี ไม่ใช่คำชม" 

บันทึกเพื่อขัดเกลา

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

13 มิถุนายน 2012 17:01 น.

http://www.gotoknow.org/posts/491074

รางวัลสุดคะนึงในเดือนพฤษภาคม
ต้องขอบคุณดอกไม้ทุกดอกที่มอบให้ และทุกคลิกที่เข้ามาอ่าน
นับเป็นความภูมิใจ และหลักกิโลเมตรให้ข้าพเจ้าได้พิจารณาตน
Identity ใหม่ที่เกิดจากการเป็นส่วนหนึ่งของ "Ecosystem" ใน Gotoknow แห่งนี้
--
ต่อเนื่องจากความประทับใจในข้อความของ อาจารย์ธวัชชัย

" Identities อื่นๆ ในประเทศไทย (หรือในโลกนี้) ก็เช่นเดียวกันครับ มีเหตุให้เกิดทั้งสิ้น แค่ในบางจังหวะของคนบางคนบังเอิญไปอยู่ในจุดหนึ่งของวงจรของ identity นั้นจึงกลายเป็นบุคคลที่ถูก associate เข้ากับ identity นั้นเท่านั้นเอง"
 .

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว คือ พฤษภาคม 2554
จำนวนผู้อ่านทั้งหมด ที่ข้าพเจ้าจำได้น้อยกว่า 1000 
เมื่อดูจากบันทึกในขณะนั้น ก็เข้าใจได้
เพราะเป็นบันทึกแบบ "เขีียนเอง อ่านเอง" ก็ว่าได้

ณ พฤษภาคม 2555 มีจำนวนผู้อ่าน 10,000 
ข้าพเจ้ามองว่า ไม่ใช่เพราะตนเองเก่งขึ้น
แต่สังคมแห่งนี้ "ขัดเกลา"
ให้ข้าพเจ้า มองโลกเปลี่ยนไป
จากเดิมที่เอาตนเอง เป็นมาตรวัด สิ่งที่เกิดรอบข้าง
เป็น..เอาสิ่งที่เกิดรอบข้าง มาพิเคราะห์ตนเอง

วิธีมองโลกทั้งสองแบบ มีประโยชน์ต่างกัน
แต่สำหรับข้าพเจ้า
ซึ่งไม่ใช่นักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชน
ไม่หวังเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงโลก
เป้าหมายการเขียนบันทึกคือ
"การขัดเกลาตนเอง" 

###

หลักกิโลเมตรแรก สังคม gotoknow ได้ให้ข้าพเจ้ามากมาย

หลักกิโลเมตรต่อไป ข้าพเจ้าจะยังขอเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้ และเป็นผู้ให้มากขึ้น..

เป็นดั่ง หินแม่น้ำ
การขัดเกลาจากสภาพแวดล้อม
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ผ่านกาลเวลา
ลบเหลี่ยมคม กลายเป็นความโค้งมนละมุนละไม
เหลือไว้เพียงส่วนที่แข็งแกร่งอันเป็นแกนกลาง
ส่วนที่เป็น..
"คุณค่าที่แท้จริงของตัวเรา" 

###

Update 15 มิถุนายน ตีสองครึ่ง..เพิ่งตื่นค่ะ 
ขอเพิ่มภาพน่ารักๆ ของกัลยาณมิตรจาก gotoknow ที่กรุณาไปเยี่ยมเยียน
"หมอริมรั้ว + หัวยุ่ง" พร้อมช่อดอกไม้แสนสวย
ที่ขออนุญาตมอบต่อให้ท่านอาจารย์อนุชาติ เนื่องในวันครู

ขอบคุณคำกล่าวที่ท่าน ศน.ชัด ร้อยเรียงได้ประณีตน่าประทับใจยิ่งนัก 

ขอบคุณภาพถ่ายโดยคุณครูรินดา จากบล็อก gotoknow ค่ะ

และท้ายสุดนี้ ขออนุญาตนำกวี ของท่านอาจารย์แผ่นดิน ที่ลึกซึ้งข้ามกาลเวลา

"....โกทูโนสอนให้รู้ (เอง) ว่า
เขียนให้รู้ค่าการสั่งสม
เขียนให้รู้ค่าการชื่นชม
เขียนเพื่อความสุขอุดมแห่งปัญญา

เขียนเพื่อชำระตัวตนอันหม่นเศร้า
เขียนเพื่อผ่อนเบาความเหนื่อยล้า
เขียนเพื่อให้รู้การพึ่งพา
เขียนเพื่อศรัทธาของชีวิต.."

 ----------------------------- จบบริบูรณ์ ---------------------------------

ปีใหม่..เส้นทางใหม่ ไม่สำเร็จรูป

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

29 ธันวาคม 2012 09:47 น.

http://www.gotoknow.org/posts/514413

มีคำถามหนึ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในปีที่ผ่านมา 

หลังจากข้าพเจ้าได้ร่วมในชุมชนนักปฎิบัติอาหารเพื่อสุขภาพ หรือ GFGAP

เหตุใด วิถีชีวิตคนเมืองจึงรับประทานอาหาร "สำเร็จรูป" ซ้ำๆ เป็นประจำ?

อาหารสำเร็จรูป ที่ว่านี้
วางขายในร้านค้าทันสมัย
บ้างก็ได้ชื่อว่าเปิดตลอดวันตลอดคืน 
ย่อม เข้าถึงได้ง่าย
ย่อมเป็นอาหารที่มีคุณภาพตามมาตรฐานระดับหนึ่ง
แต่..
หากวันใด มีเหตุให้ร้านสะดวกซื้อนี้ ปิดกะทันหัน
หากวันใด สินค้าที่นำมาวางขายไม่เพียงพอ
หากวันใด เราเบื่ออาหารเหล่านี้
เราจะทำอย่างไร ?
...

วันอังคารที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากับพี่กานดาไปบ้านคุณอักขณิชที่บ้านตาด
เส้นทางช่วงแรก เป็นทางหลวงจากตัวเมืองเชียงใหม่ ไปสันกำแพง ประมาณ 10 กม. ใช้เวลา ราว 20 นาที
เส้นทางช่วงหลัง เป็นทางแยกจากสันกำแพง เข้าบ้านตาด ประมาณ 8 กม. ใช้เวลา 1 ชั่วโมง :)
เส้นทางช่วงแรก เป็นทางหลวงชัดเจน  นั่งไปอย่างสบายใจ
เส้นทางช่วงหลัง เป็นทางแยกซอกซอย  นั่งไปก็อดวิตกเล็กๆ ไม่ได้
แต่..
เส้นทางช่วงแรก เราไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ ไม่ได้สนใจข้างทางด้วยซ้ำไป
เส้นทางช่วงหลัง ต้องใช้สติสังเกตตลอดทาง ได้เห็น "ตัวร้าย" คือความใจร้อนของตน
.
เส้นทางช่วงหลังนี่เอง ที่ทำให้ปลายทางมีความหมายยิ่งขึ้นไปอีก

###

ย้อนกลับไปทบทวน ผังที่เขียนไว้เมื่อปีก่อน "เป้าหมายที่ดีที่สุด คือการไม่มีเป้าหมาย" 
เกิดความรู้สึกที่หลากหลาย..
ราว 1 ใน 10 เกิดขึ้นแล้ว  อีก 1 ใน 5 เริ่มมีรูปร่าง  ที่เหลือยังเป็นภาพฝันต่อไป
ข้าพเจ้าได้สัมผัส เรียนรู้ เส้นทางสำเร็จรูป  ทั้งทางตรง ทางโค้ง ทางด่วน..และทางตัน
และได้เรียนรู้อีกว่า เส้นทางที่จะไปสู่เป้าหมาย มีสองแบบ

1. เส้นทางหลักสำเร็จรูปที่ชัดเจน หลายคนใช้เส้นทางนี้ :
    ข้อดีคือ      "ความรู้สึก" ปลอดภัย  มีเพื่อนร่วมทางไม่เหงา
    ข้อเสียคือ   "ความจริง" ที่ไม่ปลอดภัย อันเกิดจากความเคยชินในสิ่ง "ซ้ำๆ" ดังที่กล่าวมา

2. การออกนอกเส้นทางหลัก
    ข้อดีคือ     มองเห็นทางเลือก ทางหลีก ได้เติบโตทางจิตวิญญาณ
    ข้อเสียคือ  ไม่มีใครบอกได้ว่าข้างหน้าจะเจออะไรบ้าง  โดดเดี่ยวบางครั้ง

จะเลือกแบบไหน ย่อมมีข้อดี ข้อเสีย
ปีใหม่นี้ ข้าพเจ้าขอเลือกแบบหลัง
พูดถึงการเปลี่ยนแปลง 5 สิ่ง คงวางไว้ดังนี้
1. หมั่นออกนอกเส้นทางกลับบ้าน แวะซื้ออาหารสดจากตลาดอื่นๆ บ้าง
2,3,4,5. หมั่นออกนอกเส้นทางชีวิต ที่สังคมกำหนดไว้อย่างสำเร็จรูป :)

"One's philosophy is not best expressed in words; it is expressed in the choices one makes"
 Eleanor Roosevelt

update 3/12/2013 : ผลิตผลของการเดินออกจากเส้นทางสำเร็จรูป..จากนี้ และตลอดไป

บันทึกสร้าง 'จิตที่น่าไว้วางใจ'

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

23 กุมภาพันธ์ 2013 16:36 น.

http://www.gotoknow.org/posts/520482

เมื่อแรกพดถึง 'องค์กรที่น่าไว้วางใจ' ข้าพเจ้าซึ่งไม่ใช่นักบริหาร นึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไร 
จนอาจารย์จัน ผู้ไม่เคยละความพยายามให้เราแลกเปลี่ยนเรียนรู้ กรุณาทำโจทย์ให้ชัดเจนในบันทึกนี้

สิ่งที่ท่านได้บันทึกไว้ใน  GotoKnow ท่านคิดว่าบันทึกใดบ้างที่มีประโยชน์ในการสร้างความปลอดภัยให้แก่ผู้ป่วยหรือครอบครัวผู้ป่วย 

ท่านอยากเห็นประชาชนบันทึกอะไรบ้างที่จะเป็นประโยชน์ต่อวงการแพทย์ค่ะ

ข้อแรก = "เขียนบันทึกทำให้เกิดพลังบางอย่าง..บันทึกของ อสม." http://www.gotoknow.org/posts/512005   โดย คุณอดิเรก เร่งมานะวงษ์​ คะ

ข้อสอง = อยากอ่านว่า แต่ละท่าน มีเคล็ดลับ บำรุง เสริมสร้าง ความคิดการตัดสินใจให้เฉียบคม ( Mental fitness) ขณะที่งานที่เหนื่อยล้า มีความเสี่ยงสูง ได้อย่างไร

สำหรับเหตุผล จะเล่าต่อไปนี้คะ

###

เมื่อหลายปีก่อน ข้าพเจ้าเป็นแพทย์ฝึกหัด ประจำห้องฉุกเฉินแห่งหนึ่ง
เข้าเวรไม่กี่นาที ก็มีเด็กหญิงวัยรุ่น มาด้วยอาการปวดท้องน้อย
หลังจากที่เมื่อคืนมาครั้งหนึ่ง ได้ยาไปรับประทานแล้วยังปวดมากขึ้น
เมื่อค้นประวัติเก่า ก็พบว่าเธอมาครั้งแรกตอนตีสอง
ด้วยอาการปวดท้องน้อยเสียดๆ
แพทย์ให้ยารักษากระเพาะปัสสาวะอักเสบกลับบ้าน
แล้วนัดมาห้องตรวจผู้ป่วยนอกอีก 3 วัน
...
เมื่อซักประวัติประจำเดือน จึงพบว่า ขาดไป 2 เดือน 
ผู้ป่วยบอกไม่มีแฟน แต่เคยมีเพศสัมพันธ์
เมื่อส่งปัสสาวะตรวจการตั้งครรภ์ ผลออกมาเป็นบวก
ปรากฎว่าเธอมีภาวะ "ตั้งครรภ์นอกมดลูก" (ectopic pregnancy)
และต้องรับการผ่าตัด
เนื่องจากหากตัวอ่อนที่เกาะอยู่ในท่อนำไข่แตก 
ผู้ป่วยอาจมีภาวะตกเลือดในท้องจนอันตรายถึงชีวิตได้
...
ที่กล่าวมานี้ มิได้มีเจตนายกตนข่มท่าน
เพราะหากข้าพเจ้า พบผู้ป่วยรายนี้ตอนที่อาการยังน้อย ในเวลา..ตีสอง
ก็อาจตัดสินใจผิดพลาดไม่ต่างกัน
ขณะเดียวกัน หากแพทย์ท่านนั้น เพิ่งเข้าปฎิบัติงานตอน 8 โมงเช้า
ก็คงวินิจฉัยได้เช่นกัน
ที่พลาดไปนั้น ก็ด้วยความล้า โดยเฉพาะจิตที่ล้า (mental fatigue)

การมีสติ ตื่นตัว และใคร่ครวญ ในงานที่ทำของแต่ละคน
นำไปสู่ 'ภาวะตื่นรู้ - state of mindfulness' ขององค์กร

ที่มา : http://www.ahrq.gov/qual/hroadvice/hroadvice.pdf
...
การตรวจสุขภาพบุคลากรทางการแพทย์
เป็นการตรวจเช็ค ความพร้อมร่างกาย (Physical fitness) 
เช่น ตรวจเลือด ปัสสาวะ เอกซเรย์ปอด ฯลฯ
หากใครเข้ากลุ่มเสี่ยง ก็มีแนวทางส่งเสริม,รักษา,ฟื้นฟู
ในขณะที่ประสิทธิภาพของจิต และความคิด (Mental fitness)

มีวิธีการใดที่จะตรวจเช็ค ?
มีวิธีการใดส่งเสริม, รักษา, ฟื้นฟู ?

###
เร็วๆ นี้มีการใช้ IT เพื่อประเมินและเพิ่มประสิทธิภาพของสมอง เช่น www.lumosity.com
โดยเปิดให้คนทั่วไปเข้าไปเล่นเกมส์ที่ออกแบบโดยผู้เชี่ยวชาญระบบประสาท นักจิตวิทยา นักจิตบำบัด
เขาก็ใช้ผลลัพธ์ของเราเป็นส่วนหนึ่งของฐานข้อมูล
แล้วเอาฐานข้อมูลนั้นเองมาเป็น 'ตัวตัดเกรด'
ว่า 'Brain Performance Index- BPI' เราอยู่ระดับไหนเมื่อเทียบกับคนอายุ เพศ เดียวกัน

###

แล้วเกี่ยวกับบันทึกนี้ คุณหมออดิเรก อย่างไร
.. เกมส์ฝึกสมองป้องกัน จิตเสื่อม (demantia)
 ที่เข้าถึงง่ายยิ่งกว่า Lumosity ก็คือการบันทึก นั่นเอง
บันทึกในกระดาษ​ หรือบันทึกใน Gotoknow 
นอกจากจะฝึกสมอง ในการเรียบเรียงข้อมูลแล้ว
ยังสร้างแรงบันดาลใจ 'เราทำงานนี้ เพื่ออะไร' อีกด้วย

..แรงกายอาจอ่อนล้า ขอเพียงแรงใจไม่ท้อถอย 
องค์กรที่น่าไว้วางใจ เกิดจากคนในองค์กรมีจิตที่น่าไว้วางใจ...

เปิดใจถึง gotoknow

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

25 พฤษภาคม 2013 18:10 น.

http://www.gotoknow.org/posts/537073

ข้าพเจ้าดีใจที่มีเดือนเกิดเดียวกับ Gotoknow
หากเป็นคน ก็เปรียบดังครูท่านหนึ่ง
จึงฝากบันทึก 'เปิดใจ' นี้ถึงท่าน
...
กัลยาณมิตรอาจสังเกต

จากบันทึกแรกๆ มาบันทึกหลังๆ
ว่า สาระเจือจางลงเป็นลำดับ :)
จากที่เคย 'คิดว่า' ตัวเองรู้อะไรมากมาย
ก็ 'ตระหนัก' ว่าสิ่งที่รู้น้้น เป็นสิ่งเล็กน้อยเหลือเกินในโลกใบนี้
...

สิ่งที่ข้าพเจ้า เริ่มเห็นทีละเล็กละน้อย
จากแต่ละบรรทัดที่ฝากไว้ใน gotoknow 
ข้าพเจ้าพบว่า ความสุขเกิดจาก 2 C ที่เชื่อมโยงกัน
ดังที่ Leo เขียนใน blog Zenhabits ที่นี่
'Contentment makes every moment better.
     And compassion makes your connection with others better'

1. Contentment ( หรือ Self compassion) 
    การไม่ตำหนิตัวเอง ไม่รู้สึกต่ำต้อย
    เรายอมรับตัวเองไม่ได้ ไม่ใช่เพราะปฎิกิริยาของผู้อืน
    แต่ต้นเหตุหลัก คือ การเปรียบเทียบกับ 'Self-ideal' ที่เราสร้างขึ้น
    เราเองที่ลืมให้ความรัก ความเมตตาในความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง

2. Compassion : ความเมตตา ความปรารถนาต่อผู้อื่น
    ธรรมชาติโดยเนื้อแท้ ข้าพเจ้าเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง
    ไม่กล้าแสดงออกถึงความปรารถนาดี
    เพราะไม่อยากเสี่ยงเจ็บปวดจากท่าทีปฎิเสธ
    แล้วกัลยาณมิตร ในที่นี้ ก็สอนให้ข้าพเจ้าจากการทำให้ดู อยู่ให้เห็นว่า..
    เพื่อนมนุษย์ มีความงดงามกว่าที่คิด
     (พิมพ์มาถึงตรงนี้ น้ำตาหยดจากตาซ้าย)

###
บททดสอบ ของ 2Cs  กับชีวิตข้างหน้า
...
สารภาพด้วยใจจริงว่า 
ลึกๆ ข้าพเจ้าก็ปรารถนาเป็นหมอเต็มเวลา..เต็มศักยภาพ

อยากให้ใคร ยอมรับในวิชาความรู้ที่เกี่ยวกับการดูแลรักษาผู้ป่วย
อยากมีภาพลักษณ์ ของแพทย์ที่พึ่งพาปรึกษาได้  
(พิมพ์มาถึงตรงนี้ น้ำตาก็หยดจากตาขวา)
อาการของ Rodney Dangerfield syndrome

...

แต่กติกาโลกปัจจุบัน..
เมื่อมองตามจริง ถอดทั้งแว่นสีชมพู และแว่นดำ
การหาจุดสมดุลเพื่อยืนอย่างมั่นคง
ก้าวข้ามเส้นข้อจำกัด ไปสู่การเปลี่ยนแปลงของยุค 'Global health'
'หยิน' คือ 'Altruism' แผ่กว้าง  อย่างเดียวไม่เพียงพอ
ต้องอาศัย 'หยาง' คือ  'Authority' หยั่งลึก ได้ด้วย
ของขวัญวันเกิด ที่ข้าพเจ้าซื้อให้ตัวเอง จึงเป็นสิ่งนี้..

...
แม้ใครจะมองด้วยความไม่เข้าใจ  ก็ไม่สำคัญ
ปล่อยให้ข้าพเจ้า ได้ทดลองทำในสิ่งที่คิด เพื่อ..

ใช้เวลาที่เหลือในชีวิตนี้

ให้มีคุณค่าและมีความหมายมากที่สุด

ดังที่ ครูของครู และ 'มหามิตร' gotoknow ท่านหนึ่งอวยพรไว้คะ

###

ขออวยพรให้คุณครู Gotoknow
และขอฝากสั้นๆ ถึงท่านที่อยากเริ่มต้นเปลี่ยนชีวิต
'ลองเริ่มต้นเขียนตั้งแต่วันนี้เถิดนะคะ ;)'

เพราะบทเรียนของข้าพเจ้าคือ

ถ้าไม่เริ่มเขียนวันนั้น..ก็ไม่มีวันนี้

###

อิสรภาพคือการได้อยู่ในกรงที่เรารัก

ป.
(Patama ปัทมา Gomutbutra โกมุทบุตร)

29 กรกฎาคม 2013 07:00 น.

http://www.gotoknow.org/posts/543951

"อิสรภาพ คือการได้อยู่ในกรงที่เรารัก"
ประโยคในหน้าสุดท้าย ของหนังสือที่เป็น 'Talk of the town'
'การลาออกครั้งสุดท้าย' ของคุณภานุมาศ ทองธนากุล
เล่มนี้ อาจทำให้หลายคน อยากเป็นนักว่างงาน
แต่ข้าพเจ้า อ่านแล้ว รู้สึกตรงข้าม
...
ข้าพเจ้ารู้จัก วิชาแนะแนว  ตั้งแต่มัธยมต้น
แต่ก็ไม่เคยขอคำปรึกษาจากท่านอาจารย์เลย
ชีวิตไหลตามสายพานมาเรื่อยๆ
จนถึงทางแยก ระหว่าง ออกไปใช้ทุน เรียนต่อข้างใน หรือ ไปทำอย่างอื่น
ข้าพเจ้าก็ใช้ 'ความฝันเป็นอาจารย์' เลือก โดยไม่ได้ปรึกษาใคร
...
เมื่อวันหนึ่ง ที่มีรุ่นน้องมาปรึกษา
ข้าพเจ้าแนะนำสิ่งที่ข้าพเจ้าหวังได้ทำ ตอนอายุเท่าเขา
แบบทดสอบบุคลิกภาพ MBTI หรืออะไรก็แล้วแต่
...
รู้อะไร ก็ไม่เท่ารู้จักตนเอง
ทุกคนมีศักยภาพเป็นประโยชน์
ทุกที่มีความดีของมัน
เพียงแต่ ศักยภาพก็เหมือนเมล็ดพันธ์พืช
เติบโตแข็งแรง ในดินที่ 'ใช่'
...
แต่มนุษย์ ยังโชคดีกว่า เมล็ดพืช
ที่เรามีระบบปรับตัว และมีขา :)

เสน่ห์ หนังสือเล่มนี้ ของคุณภานุมาศ
คือ แทนที่จะบอกแบบกูรูในหนังสือตระกูล  'How to'
เขาใช้วิธีเล่าประสบการณ์ของมนุษย์ธรรมดา ผู้มีผิด ถูก ทุกข์ สุข
จึงสามารถเชื่อมโยง - connect กับมนุษย์ธรรมดา รวมทั้งข้าพเจ้าอย่างอยู่หมัด
...
โดยเฉพาะในสองหน้าสุดท้าย (ที่มา จาก Facebook ของหนังสือ)

"ยังจำได้เลยครับ ตอนตรวจต้นฉบับเล่มนี้ก่อนส่งสำนักพิมพ์
ผมเกิดคำถามขึ้นมาว่า ถ้าให้กลับไปเลือกทางเดินให้ชีวิตตัวเองอีกครั้ง
ผมจะยังเลือกเส้นทางนี้อยู่หรือไม่?
.
คิดแล้วคิดอีก ก็ได้คำตอบว่า จะตัดสินใจแบบเดิม
คือเริ่มงานกับบริษัทที่ผมมีความเชื่อมั่น เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์
พร้อมๆ กับสะสมความมั่นคงปลอดภัยในมิติอื่นๆ ของชีวิต
.
แต่ผมจะไม่เปลี่ยนงานบ่อยอย่างที่เป็นมา
หากอยู่ๆ ไป เกิดไม่มีความสุขกับงานที่ทำ
ผมจะไม่ชิงหนีปัญหาด้วยการลาออก
แต่จะถามตัวเองให้แน่ใจว่า กำลังอยู่บนเส้นทางสู่เป้าหมายของตัวเองอยู่รึเปล่า?
.
หากคำตอบคือ ใช่ ผมจะอดทนต่อไปอย่างเชื่อมั่น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แต่ถ้าเป้าหมายก็ไม่ใช่ แถมยังต้องทุกข์ทรมานอยู่ทุกนาที
ผมจะรีบเปลี่ยนงานให้เร็วที่สุด! "
- ภาณุมาศ ทองธนากุล

###

ขอบคุณหนังสือเล่มนี้..
ที่ทำข้าพเจ้าขอบคุณในกรงที่ไม่รัก
แต่มีคุณค่า..
เพราะนำพาข้าพเจ้าได้พบ กัลยาณมิตร
เพราะสอนให้ข้าพเจ้าเรียนรู้ ที่จะเรียนรู้ 
และสอนให้รัก ที่จะรัก

แล้วกรงที่เรารักอยู่ที่ไหน?
" พาตัวเองไปอยู่ในที่ที่มีคนเห็นคุณค่าของเรา
หรือไม่...ก็เลือกอยู่ในที่ที่เราเห็นคุณค่าในตัวเอง"
- ภาณุมาศ ทองธนากุล

==========================

update 29 ก.ค. 2556
การอ่านคำนำ ทำให้เข้าใจ
ไม่มีใครเติบใหญ่ โดยไร้มือประคอง

คำนำ 'Because we living in a material world'  โดยคุณภูมิชาย บุญสินสุข
ผู้เป็นผลัก 'tipping point' จากการขยายผล  'วิชาเลี้ยงเงิน'
ทำให้นักเขียนหนังสือแนวเดินทาง 'คนหนึ่ง' มาเป็นนักเขียนแนวปรัชญาชีวิต 'คนสำคัญ'